«Φτάνουν πια τα λόγια, τα τριμμένα, τα μάταια λόγια, όποιου Έπους!», φώναζε ο Σικελιανός, μπουχτισμένος από τις βαλσαμωμένες εθνικές επετείους, τους βαρύγδουπους πανηγυρικούς και τις ανιαρές μεγαλοστομίες των «επισήμων», που διαγκωνίζονται στην πατριωτική λογοκοπία και όχι στην παραγωγή ιδεών.

Αν οι «πασαρελάσεις»-κατά την ευρηματική σύνθεση των «καταληψιών»-των προηγούμενων χρόνων σημαδεύονταν από την αμφισβήτηση του δικαιώματος των παιδιών των μεταναστών που αριστεύουν στα σχολεία μας, να «σηκώνουν» την ελληνική σημαία, φέτος έγιναν αφορμή και τόπος εκδήλωσης της οργής της εκπαιδευτικής οικογένειας απέναντι στα αυταρχικά «ΟΧΙ» που εισέπραξαν από τον Καραμανλή το νεότερο, όπως, πριν 44 χρόνια, από τον Καραμανλή τον πρεσβύτερο.

!,έλεγε χαρακτηριστικά στο μήνυμά της η ΟΛΜΕ, υπογραμμίζοντας ότι ο κοινός ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ συνεχίζεται με αναπροσαρμοσμένες μορφές, ώστε να αντιστοιχούν στις συγκεκριμένες δυνατότητες ? διαθέσεις των εκπαιδευτικών, αλλά και στη δυναμική που αναπτύσσει η μετωπική δράση και ο συντονισμός με τις μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις.

Επιστροφή στα θρανία ή σε καζάνι που βράζει; Ερώτημα πραγματικό και όχι ρητορικό, αφού η κυβέρνηση υποδαυλίζει τη φωτιά, παραπέμποντας τη λύση των κακοφορμισμένων προβλημάτων της Δημόσιας Εκπαίδευσης στις καλένδες. Αντί να ανταποκριθεί στο διαχρονικό-ζωτικό αίτημα των εκπαιδευτικών να «ζουν με αξιοπρέπεια από το μισθό τους», δηλ. 1400Ε στο νεοδιόριστο, αίτημα-πηγή έμπνευσης για όλο τον εργαζόμενο λαό, παζαρεύει ως σύγχρονος Σάιλοκ τις «δόσεις» του παράνομα κουτσουρεμένου επιδόματος των 176 Ε! Διαδηλώσεις, λοιπόν, όχι «πασαρελάσεις»!