(more…)

Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 21 Μαΐου 2009 

Της ΣΙΣΣΥΣ ΒΩΒΟΥ*
 
Σε έξαρση οι συζυγοκτονίες τον τελευταίο μήνα, με 6 θύματα, από τα οποία το ένα επέζησε σε βαριά κατάσταση και το άλλο, επίσης σε βαριά κατάσταση, δεν γνωρίζουμε αν επέζησε.

Η αρρώστια από σταθεροποιημένη έγινε καλπάζουσα, έγινε επιδημία, τραγική μόδα.
Οταν σε μελέτη του ΟΗΕ βλέπουμε ότι η ανδρική βία κατά των γυναικών οδηγεί περισσότερες γυναίκες στον θάνατο απ’ ό,τι τα τροχαία και ο καρκίνος μαζί, έχουμε μάλλον την τραγική επιβεβαίωση των τελευταίων 40 ημερών.
Τη λέξη συζυγοκτονία όμως δεν θα τη βρείτε συχνά στα ΜΜΕ, αφού επικρατεί μια άλλη «ανάγνωση» αυτής της βίας, επικρατεί το κοινωνικό, η «τραγωδία».
Οταν ο δράστης αυτοκτονήσει μετά τον φόνο, στην περίπτωση των τελευταίων 40 ημερών οι 4 στους 6 συζυγοκτόνους (ή επίδοξους) αυτοκτόνησαν στη συνέχεια, αυτομάτως χάνεται η πράξη του φόνου, ξεχνιέται ότι αυτή η γυναίκα δεν αποφάσισε να βάλει τέρμα στη ζωή της αλλά κάποιος άλλος τής την αφαίρεσε και η «είδηση» τιτλοφορείται και αναλύεται ως «οικογενειακή τραγωδία».
Ετσι, μπαίνουν σε περίοπτη θέση τα δάνεια της οικογένειας που οδήγησαν στο «απονενοημένο διάβημα», ο καρκίνος του ηλικιωμένου, η ζήλια, η ανέχεια, και χάνεται το δικαίωμα της συγκεκριμένης «συχωρεμένης» πλέον, να ζήσει είτε με δάνεια είτε στην ανέχεια, είτε μετά τον θάνατο του ηλικιωμένου καρκινοπαθούς.
Βέβαια, η «συχωρεμένη» έφυγε, κανείς δεν θα της επιστρέψει τη ζωή που της αφαίρεσε το πιο κοντινό της πρόσωπο, ο σύζυγος. Υπάρχουν όμως και μελλοθάνατες, όπως υπολογίζουμε. Και αυτές αυξάνονται και πληθύνονται, αφού η πράξη του φόνου δεν είναι παρά μια ακραία εκδοχή της ασκούμενης και αυξανόμενης βίας κατά των γυναικών, η οποία έχει ως πηγή της την πατριαρχία, την εμπεδωμένη αντίληψη ότι το σώμα και η προσωπικότητα της γυναίκας ανήκει στον άντρα. Αρχικά στον πατέρα, αργότερα στον σύζυγο. Οπως βλέπουμε στον παραδοσιακό γάμο, ο πατέρας πάει τη νύφη στην εκκλησία, ο γαμπρός δίνει ένα μπουκέτο λουλούδια στη νύφη και ο πατέρας τού τη δίνει. Αυτή η συγκινητική και αγαπησιάρικη τελετή, που έχουμε δει αμέτρητες φορές, κρύβει μέσα της όλο το νόημα του «ανήκειν» της γυναίκας.
Οταν ο σύζυγος για οποιονδήποτε λόγο «θυμώσει», ακόμα περισσότερο όταν αποφασίσει να βάλει τέρμα στη ζωή του, είναι αρκετά πιθανό να βάλει πρώτα τέρμα στη ζωή του «κτήματός» του, της γυναίκας του.
Βέβαια, μπορεί η πηγή αυτής της βίας να είναι η πατριαρχία, αλλά οι δύσκολες κοινωνικές συνθήκες εντείνουν την απόγνωση. Αρα, η αύξηση των συζυγοκτονιών μπορεί να οφείλεται στις ακραίες συνθήκες απόγνωσης που κάποιοι άνδρες και γυναίκες βιώνουν, αυτές όμως δεν είναι το βαθύτερο αίτιο.
Κι εδώ έρχεται να βοηθήσει η «ανάλυση» που αφανίζει την έννοια αυτονομία της γυναίκας, δικαίωμα στη ζωή, επιλογή. Το δικαίωμα της γυναίκας στη ζωή ούτε που αναφέρεται. Αυτό που αναφέρεται στην «τραγωδία» είναι ό,τι αποφάσισε και εκτέλεσε ο άνδρας. Επομένως, αυτή η «καλοπροαίρετη» ανάγνωση και ανάλυση, που γίνεται βέβαια με κλειστά μάτια, απλώς στρώνει το χαλί στον επόμενο συζυγοκτόνο και αυτόχειρα και του δίνει το πράσινο φως, μέσα στην απόγνωσή του βέβαια, να πει «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», που στην προκειμένη περίπτωση είναι η γυναίκα, αλλά, όπως είδαμε πρόσφατα, και δεν είναι η πρώτη φορά, και τα παιδιά.
Λέμε λοιπόν στα ΜΜΕ: Μη δημιουργείτε κι άλλους συζυγοκτόνους, μη συμβάλλετε στη διαιώνιση αυτής της βαρβαρότητας κλείνοντας τα μάτια στην αυτονομία των γυναικών. Αντίθετα, τα ΜΜΕ θα όφειλαν, και περισσότερο τα δημόσια ηλεκτρονικά μέσα, να δείξουν την ευαισθησία τους στο πρόβλημα με τη συγκρότηση εκπομπών για την ανάλυση του φαινομένου από γυναίκες που ασχολούνται με τα γυναικεία δικαιώματα, για την ενημέρωση και την προειδοποίηση των γυναικών για τρόπους αναγνώρισης επικίνδυνων καταστάσεων και προφύλαξής τους από αυτές. Οχι τίποτε κουτσομπολίστικες και κίτρινες εκπομπές, απ’ αυτές που σου λένε «φέρε μου μια βιασμένη» και λοιπά.
Εκκωφαντική σιωπή επικρατεί παράλληλα από μεριάς των θεσμών της Πολιτείας, είτε αυτοί ονομάζονται Γενική Γραμματεία Ισότητας, είτε δήμοι, είτε εκπαιδευτικό σύστημα, είτε οτιδήποτε άλλο. Σύμφωνα με σύσταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του 1988, ο κάθε δήμος πρέπει να φτιάξει μια υποδομή συμβουλευτική για τις γυναίκες, για θέματα βίας, ανά 10.000 κατοίκους. Υπάρχουν 2-3 τέτοιες υποδομές μόνο, σε ολόκληρη την Ελλάδα, ενώ η ΓΓΙ δεν διαθέτει κονδύλια για βία κατά των γυναικών και η αρωγή για τις άμεσες ανάγκες τους επαφίεται στις πρωτοβουλίες των γυναικείων και κοινωνικών συλλογικοτήτων που ευαισθητοποιούνται σε τέτοια θέματα. Δεν βάζει μια δικηγόρο γι’ αυτές που έχουν επιζήσει ακραίας βίας ή αυτές που θέλουν να προχωρήσουν στα δικαστήρια αλλά δεν έχουν ούτε τη γνώση ούτε τα χρήματα. Και φυσικά, ο νόμος για την ενδοοικογενειακή βία, του 2006, όχι μόνο δεν ικανοποιεί βασικά αιτήματα του γυναικείου κινήματος, αλλά προβλέπει και τον θεσμό της δικαστικής διαμεσολάβησης ο οποίος συχνά θα ρίχνει τις παντρεμένες γυναίκες σε νέους και σκληρότερους κύκλους βίας.
Εμείς, από τις γυναικείες οργανώσεις, οφείλουμε, μπροστά σ’ αυτό το λουτρό αίματος που εκτυλίσσεται, να σφίξουμε τα χέρια και να αυξήσουμε τις δράσεις αλληλεγγύης και πολιτικής πίεσης.
* Μέλος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών Ελληνικό Δίκτυο
svovou@otenet. gr
 

Το ημερολόγιο της ντροπής των τελευταίων 10 μηνών!
 

? Iούνιος 2008 Σαρωνίδα 58χρονος σκοτώνει την 52χρονη σύζυγό του
? Αύγουστος 2008 Νέα Δημητριάδα Μαγνησία 68χρονος μαχαίρωσε και σκότωσε 50χρονη γιατί αρνήθηκε να κάνει σχέση μαζί του
? Αύγουστος 2008 Άρνισσα Πέλλας 40χρονος μαχαιρώνει την 23χρονη σύζυγό του και τραυματίζει τον πατέρα του ο οποίος προσπάθησε να τη σώσει
? Αύγουστος 2008 Σαντορίνη 31χρονος αποκεφαλίζει την 25χρονη σύζυγό του
? Σεπτέμβριος 2008 Φιλοθέη Καθηγητής μουσικής σκοτώνει την επίσης μουσικό σύζυγό του και τη θάβει σε γειτονικό πάρκο
? Σεπτέμβριος 2008 Μενίδι 35χρονος σφάζει μέσα σε πιτσαρία την πρώην φίλη του γιατί δεν μπορεί να δεχθεί τον χωρισμό τους
? Οκτώβριος 2008 Όλυνθος Χαλκιδική Νεαρός άνδρας δολοφονεί την πρώην φίλη του
? Οκτώβριος 2008 Τρίκαλα 33χρονος μαχαιρώνει και σκοτώνει μέσα στο δρόμο την 37χρονη πρώην φίλη του γιατί δε μπορούσε να δεχθεί το χωρισμό τους μπροστά στα μάτια της κόρης της και της μητέρας της και στη συνέχεια αυτοκτονεί
? Ιανουάριος 2009 Αιγάλεω 63χρονος σκοτώνει με καραμπίνα την 58χρονη εν διαστάσει σύζυγό του
? Μάρτιος 2009 Μέγαρα 43χρονος σκοτώνει τη σύζυγό του και μετά βάζει φωτιά στο διαμέρισμα για να καλύψει τα ίχνη του.
? Απρίλιος 2009 Ηράκλειο Κρήτης 36χρονος για λόγους αντεκδίκησης μετά από το χωρισμό τους σκοτώνει την 26χρονη πρώην φίλη του και τον φίλο της.
? Απρίλιος 2009 Χορτιάτης 38χρονος στραγγαλίζει την 35χρονη σύζυγό του και αυτοκτονεί
? Απρίλιος 2009 Καλαμάτα 29χρονη γυναίκα ακρωτηριάζεται με αλυσοπρίονο από τον πρώην σύζυγό της. Της αποκόπτει και τα τέσσερα άκρα.
? Απρίλιος 2009 Ομόνοια Σύζυγος σκοτώνει στο ξύλο τη σύζυγό του
? Μάιος 2009 Νέος Κόσμος 78χρονος καρκινοπαθής, σκοτώνει με καραμπίνα τη εν διαστάσει σύζυγό του και αυτοκτονεί
? Μάιος 2009 Κάλαμος 55χρονος σκοτώνει με αιχμηρό αντικείμενο την 47χρονη σύζυγό του και μετά αυτοκτονεί
? Μάιος 2009 Γλυφάδα 70χρονος τραυματίζει βαριά την 56χρονη σύζυγό του και αυτοκτονεί επειδή νομίζει ότι την έχει σκοτώσει.
? Μάιος 2009 Παλαιό Φάληρο 43χρονος μετά από καυγά με τη σύζυγό του της επιτίθεται με μαχαίρι καταφέρνοντας της πολλαπλά τραύματα και στην συνέχεια τραυματίζει και τον 5χρονο γιο του.
? Μάιος 2009 Καλλιθέας 40χρονος μαχαιρώνει τη 26χρονη σύζυγό του και κάνει βουτιά στο κενό έχοντας στην αγκαλιά του τα δύο του παιδιά

Πόσες ακόμη δολοφονίες γυναικών από συζύγους-συντρόφους χρειάζονται για να αφυπνιστεί η βαθιά εφησυχασμένη ελληνική κοινωνία;
Πόσες ακόμη σφαγμένες ακρωτηριασμένες γυναίκες πρέπει να θρηνήσουμε για να σταματήσει ο εμπαιγμός των ΜΜΕ που παρουσιάζουν τα εγκλήματα κατά των γυναικών ως «οικογενειακές τραγωδίες » ή «εγκλήματα πάθους» αποσιωπώντας ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία δράστης είναι ο άντρας και θύμα η γυναίκα; Ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είχε υπάρξει πριν σχέση κακοποίησης; Ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία το έγκλημα έρχεται ως τιμωρία μετά από απόφαση της γυναίκας για χωρισμό, για αυτοδιάθεση και αυτονομία, για το ξεκίνημα μιας νέας ζωής ή μετά από οποιαδήποτε πρωτοβουλία αναλάβει η γυναίκα η οποία, κατά το δράστη, απειλεί την κυριαρχία του και υποσκάπτει την εξουσία του; Ότι η βία και μάλιστα η ακραία (η αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου) έχει φύλο;! Ως πότε θα συσκοτίζεται η έμφυλη διάστασή της και θα αναζητούνται αιτίες αλλού; (οικονομική κρίση!!!). Ως πότε θα ανεχόμαστε να ακούμε το πάθος, τη ζήλια, το βρασμό ψυχής και τώρα τελευταία και την απόγνωση από την οικονομική κρίση ως αιτίες αυτών των φριχτών εγκλημάτων; Το χέρι του δράστη δεν το οπλίζει ούτε το πάθος ούτε η ζήλια ούτε η ανέχεια. Αυτά συνιστούν αφορμές. Το χέρι του δράστη το οπλίζει η πατριαρχική κοινωνία, το οπλίζει το δικαίωμα κατοχής (νομιμοποιημένο κοινωνικά και ηθικά) που νιώθει πως έχει πάνω στην γυναίκα του (και στα παιδιά του ενίοτε) που του επιτρέπει ακόμη και να αποφασίζει αν αυτή θα ζήσει ή όχι. Το χέρι του δράστη το οπλίζει η μακάρια σιωπή μας για τις χιλιάδες κακοποιημένες γυναίκες, η αναλγησία της πολιτείας που δεν τις στηρίζει στην προσπάθειά τους να βγούν από τον κύκλο της βίας, η καθαγίαση του θεσμού της οικογένειας και οι επαίσχυντες δικαστικές αποφάσεις (τέσσερα χρόνια κυκλοφορούσε ελεύθερος με δικαστική απόφαση ο συζυγοκτόνος καθηγητής από Σέρρες ο οποίος είχε ομολογήσει πως σκότωσε τη γυναίκα του, τεμάχισε τη σορό της και την πέταξε στο Στρυμόνα!). Η αυτοκτονία του δράστη (όταν ακολουθεί το έγκλημα) δεν τον εξαγνίζει και δεν τον απαλλάσσει ηθικά από την ευθύνη αφαίρεσης μιας ζωής όπως συνήθως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ.
…..Σε λίγο δεν θα μιλά κανείς πια για τις συγκεκριμένες γυναίκες. Θα πέσει η αυλαία γι΄αυτές για να έρθουν οι επόμενες πάνω στη σκηνή… σε μια σκηνή όπου πρωταγωνιστεί η έμφυλη βία και η κληρονομημένη άρνηση του ενός φύλου να καταλάβει, να ακούσει, να σεβαστεί το ιερό ? όπως για όλους τους ανθρώπους - δικαίωμα του άλλου φύλου στη γνώμη και στην αυτονομία, να σχετιστεί, να βιώσει το τέλος της σχέσης, να πενθήσει την απώλεια, να συμφιλιωθεί.
Δεν πρόκειται για ‘’ μεμονωμένα περιστατικά'’. Εξαφανίζονται κυριολεκτικά γυναίκες από μια αρχαϊκή, πατριαρχική, αταβιστική χειρονομία η οποία απαιτείται άμεσα να αποκωδικοποιηθεί.
Η βία κατά των γυναικών και οι δολοφονίες τους συνιστούν την ακραία έκφραση ελέγχου και επικυριαρχίας πάνω στα σώματα και τις ζωές μας.
Οσο η κοινωνία δίνει άλλοθι στους δράστες ανακυκλώνοντας άλλες ερμηνείες, απλά οπλίζει το χέρι του επόμενου δολοφόνου
ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Εκδήλωση για τις Ευρωεκλογές  στο πάρκο Μπότσαρη στο Ε Διαμέρισμα την Τρίτη26/05/09 στις 7.30 το απόγευμα με ομιλητές τον Πάνο Τριγάζη και την Ντίνα Ταχταλίδου